Það er mjög tæpt á því að ég missi mig í Hrekkjarvökuskreytingum. Gegn minni sannfæringu þá sleppti ég því að kaupa þokuvélina, sé enn eftir því. Alveg eins og ég sé eftir að hafa ekki keypt hjartað sem slær sem ég sá í fyrra. Í garðinum okkar er kominn forláta legsteinn og hálf beinagrind. Beinagrindin er ekkert slor, hún skynjar þegar fórnarlamb gengur framhjá, þá lýsist hún upp og talar drungalega. Ég verð alveg skíthrædd.

Í gær útskrifaðist Daníel úr Middle School með pomp og prakt, hann er hás eftir öll fagnaðarópin. Eftir 8 bekk fara þau í High School, 13-14 ára gömul.

Hann fékk inngöngu í 3 skóla og er harðákveðinn í að fara í Franklin Tech School, helst í rafvirkjun. Hann langar til að feta í fótspor Bjögga móðurbróður síns og afa síns, Sverri í Noregi. Fara svo í háskóla, finna uppá hlutum og verða ríkur. Hann er farinn að nota gleraugu, svo það er allt í áttina.

Fyrsta ballið hans var beint eftir útskrift, hann er orðinn svo stór. Ljúfsárt fyrir mig, ég vil halda í barnið en fyllist stolti yfir því hversu flottur hann er að verða.

 

Þegar ég var yngri fluttum við mikið, man ekki hversu mörgum sinnum, hvort það var 14 sinnum á fyrstu 17 árum árum mínum eða álíka. Helsti staðurinn sem ég man eftir var 3 frábær ár í Romsos sem var Breiðholtið í Osló, Noregi og besta vinkona mín þar hét Tove. Hún var mjög skemmtileg og skapandi og brölluðum við mikið saman. Við skrifuðum sögur, iðkuðum "mareritt/martraðar" leikinn títt í hlíðinni, vorum meðlimir í trjákofagengi þar sem ég útvegaði gólfteppi í kofann og vorum úti í sumarblíðunni þar til foreldrarnir fóru að kalla og leita að okkur. Hún var góð í andlitsgrettum, ég var pínu skotin í eldri bróðir hennar og pabbi hennar vann þar sem engar hurðir voru á lyftunum og maður varð að hoppa í og úr lyftunni á ferð. Leiðir okkar skildu þegar ég 10 ára gömul flyt aftur til Íslands. 

Við hittum the easter bunny yfir brunch. Við reyndum mikið að etja Daníel í að láta taka mynd af sér með kanínunni eins og öll smábörnin, sem hann auðvitað þverneitaði að gera. Sú stríðni endaði með því að við vorum öll með á mynd.

Þetta er fjölskyldan sem við gerum allt með. Hittumst þrisvar þessa helgina og borðunum saman osfrv, æðislegt að eiga fjölskyldu svona nálægt.  Þau eru öll rosarlega fín, eðlileg, vingjarnleg og með góðan húmor. Ég er heppin með tengdafjölskyldu, ég vissi það reyndar fyrir. En Dawn mágkonu hafði ég aldrei hitt fyrr en ég kom hingað í ágúst. Við eigum súper vel saman, ég tel hana sem góða vinkonu. Hún er klár kvenskörungur og heiðarleg, er ekkert að væflast með hlutina heldur kallar þá réttum nöfnum. Hún kennir 2.bekkingum, hann er sheriffs deputy (lögga sem flytur fanga) og tengdamamma er móttökuritari fyrir tannlækni. 

Ég er ennþá lukkunnar pamfíll í vinnunni. Núna er ég orðin fastráðin og fékk feita launahækkun, ég er með jafn mikið í laun og daglaunin mín voru á Íslandi! Reyndar hærri ef maður miðar við gengishækkunina. Það er ekki slæmt, sérstaklega m.t.t. að flest er ódýrara hérna. Ég fæ flotta líftryggingu (sem var ófáanleg fyrir mig heima), og ódýrt medical insurance (ég óttaðist að ég þyrfti að borga meira útaf sögu um krabbamein). Ég er svo heppin að vera ríkisstarfsmaður og fæ allskonar hlunnindi, og útaf því að ég vinn fyrir háskóla þá fæ ég að læra frítt og sonur minn og maður fá að sleppa við að borga skóla intuition. Verst að Forensic Science er ekki kennd þarna, en ég finn eitthvað sem heillar. Frábært að geta skroppið frá vinnu til að fara í tíma. 

Jæja það sleppa sumir við að kaupa eina fermingargjöfina í ár.

Vil bara tilkynna að við komumst því miður ekki í að ferma Daníel, vorum búin að panta ferminguna sjálfa 16 mars sl. En við erum svo peningalaus eftir flutninga og atvinnuleysi hjá bæði mér og Dave, plús það að við erum að kaupa hús. Svo var ekki hlaupið að því að fá frí úr vinnu sem við erum nýbyrjuð í og ekki auðvelt að plana fermingu frá öðru landi, flugfar ofl afsakanir. Ég vona að ég eigi ekki eftir að sjá mikið á eftir þessu. Hefði svo gjarnar viljað getað veitt honum þennan dag þar sem hann er aðalnúmerið, ég er líka svo stolt af honum. En þó að Daníel telur sig vera kristinn þá var hann alfarið á móti því að láta ferma sig alveg frá byrjun, svo það friðar samvisku mína aðeins. 

Ég horfði beint í augun á honum í ágúst þegar við fluttum út, núna horfi ég upp til hans um 20 cm. Hann hefur stækkað svo mikið síðan þá. Hann er orðinn svo fullorðinslegur þessi elska og byrjaður í unglingafrösunum sem maður kannast svo við. Skrýtið að vera við hinn endann allt í einu, svo stutt síðan maður var unglingur sjálfur. Svo finnst mér ég vera svöl mamma, en það er greinilega misskilingur hjá mér  

Hann er mikill mataráhugamaður og sælkeri. Við fórum út að borða um daginn og þrisvar þurfti þjónninn að koma til að pipra steikina hans Daníels, hann skildi piparkvörnina eftir hjá okkur fyrir rest. Þó að nýja húsið okkar sé í göngufæri frá High School þá langar Daníel í Tækniskólann sem er í næsta bæ og er búinn að sækja um þar. Hann hefur ávallt haft áhuga á tækni, uppfinningum og verið góður í höndunum. Við sjáum hvað setur, en ég tek ekki annað í mál en að hann fari svo í háskóla. Helst verkfræði.

Það var þá aldrei að ég er með ofnæmi fyrir þetta hreina og "besta" vatni í heiminum. Nú er það alveg komið í ljós að aðal exemisvaldurinn minn er íslenska vatnið sem ég er búin að löðra mér uppúr á hverjum morgni. 

Ef einhver hélt að hann væri að missa vitið og þykjast sjá mig gjúgga í borg á strætum Reykjavíkur þá get ég sagt að hann er heill heilsu. Því í síðustu viku var ég stödd á Íslandi í 4 daga. það er bara fínt að koma þangað sem túristi en því miður var tilefnið fyrir förinni ekki gott. Hún Gudda móðursystir mín lést. Hún á mikið inni hjá mér svo mér fanst ég verða að mæta í jarðarförina og kveðja hana þá hinstu kveðju.
Það var mjög gott að koma og hitta nánast alla vini og ættingja sem ég á. Ég verð svolítið leið yfir því að maður eigi eftir að missa af ýmsu sem gerist hjá ástvinunum. Það er ekki hægt að vera allstaðar en ég ætla að reyna að skerpa á þegar kemur að því að vera í bandi.

Það er eitthvað svo margir í kringum mig og þekkt fólk að deyja á fyrstu dögum ársins; Gudda, Bobby Fisher, Þórdís Tinna, Heath Ledger og svo var einn 37 ára í vinnunni bráðkvaddur. Vona að nóg sé komið.

Nú er árið liðið og ég sé ekkert nema góða hluti sem eiga eftir að gerast árið 2008. Þegar ég keyri heim úr vinnunni tómhuga stend ég sjálfa mig að því að brosa allan hringinn af engri ástæðu. Það er satt sem Búddah segir "to long is to suffer" en ég veit hvað ég vil (í þessu tilviki, hvað ég vil ekki) og eftirá er sigurinn enn sætari. Ég er svo innilega djúpt hamingjusöm og hef verið síðan ég flutti. Mér finnst eins og að hvaða vandræði sem yrðu á vegi mínum myndu skoppa af mér eins og ekkert væri. Líður svolítið eins og ég sé i vitnavernd FBI med nýtt nafn (Lera) og stutt hár líka ofana allt annad.

Strengi engin nýársheit, ætla bara að taka það rólega, njóta og lifa.

Nýr snjór féll í dag, það passar vel að byrja árið á auðu hvítu blaði. Þetta er gatan okkar, húsið er vinstra megin

Þessi sýnir bara útsýnið okkar af veröndinni fyrir framan húsið, hafnaboltavöllurinn beint fyrir framan.

 

Megi árið verða ykkur öllum gott og áfallalaust. Takk fyrir góðu stundirnar á því liðna og ég vona innilega að við getum átt fleiri á því næsta þrátt fyrir vegalengdir. xoxo

Jæja margt er búið að gerast og ekkert bloggað um neitt. Á fyrstu þakkargjörðarhátíðinni minni var útlendingurinn ég látinn sjá um matinn. Afmælið mitt fór vel fram og ég fékk marga pakka. Við erum öll búin að vera veik, Daníel fékk strepptakokka A hálsbólgu og var frá skóla í næstum viku. Við foreldrarnir fengum einhverja kvefpest. Svo má ekki gleyma bílastæða dramanu.

Hef alltaf gleymt að segja frá því að Dave er kominn með vinnu á spítalanum hérna í Greenfield sem er í göngufæri og við hliðina af skólanum hans Daníels. Þar er hann að gera svipað og hann gerði á slysó heima, bara dagvinna frá 8-16:30 og frí um helgar.
Sumum hefur kanski þótt grunsamlegt hvað ég var þögul um afdrif hans en nei við erum ekki skilin, ekki ennþá allavegna. Ef hann heldur hótunum sínum til streitu er aldrei að vita hvað gerist, sérstaklega ef ég missi alla virðingu fyrir honum fyrir það sem hann ætlar að gera. Hann er nefnilega búinn að tala ítrekað um það að kaupa sér Crocks skó síðustu vikurnar (plastskór sem áttu sér lífdaga fyrir 2-3 árum og voru þá vægast sagt "umdeildir" skór, ég hef séð á Youtube lag tileinkað hatur á þeim).
David, þessi maður sem kaupir sér aldrei neitt fatarkyns. Síðustu 6 ár sem hann bjó á Íslandi hefur hann keypt sér aðeins eina flík, Bubbagallabuxurnar kallar hann þær, fékk þær á 1.990 kr hjá Herra Hafnarfirði.
Þessi skapgerðarbreyting er skuggaleg. "Those things are comfortable!" - segir hann hálf æpandi og af meiri innlifun en ég hef áður séð yfir neinu. Þau sem þekkja hann vita að hann notar ekki lýsingarorð og maður er í giskunarleik yfir því hvernig honum líður því ekki er hann að tjá sig mikið eða tala yfirhöfuð. Við prófuðum íhlutun (intervention) með bróður hans, mágkonu og móður. Bróðir hans sagði að það fyrsta sem hann myndi gera ef hann stigi inn í húsið hans í þessum hroðbjóði væri að henda skóna í logandi arininn. Ef eitthvað er þá uppveðraðist hann allur við það. Við megum ekki ganga framhjá skóbúð og hann fer að tala um að nú fari nú að koma að því, ég fæ alveg hroll niður bakið en reyni að láta sem ekkert sé. Hvað er að gerast með manninn?

Jæja, er farin að baka lakkrístoppana. Fékk sent til mín súkkulaðihjúpað lakkrískurlið svo ég geti nú bakað bestu sortina.

Ég sé svo eftir að hafa ekki gerst djörf og tekið upp myndavélasímann og fest þetta kodak móment á mynd.

Við sáum tíbetskan munk, og það er ekkert bull í mér því ég er búin að fá það staðfest að það sé svoleiðis klaustur þarna í grendinni. Það brann fyrir stuttu og þeir byggðu það aftur, en það kemur þessu ekkert við. Hann var sveipaður dumbrauðu klæði og var í öðru appelsínugulu innanundir það. Hann var asískur í útliti, veðurbarið andlit sem bar gleraugu með þykkri svartri umgjörð frá sjöunda áratugnum. Hann var niðurlútur í aumýkt sinni og bar þögla visku. Það vantaði bara tígrisdýrið við hlið hans og keðju til að tengja þá saman.

Nema hvað, þar sem við sáum hann var í hvítlakkaðri upplýstri straumlínulagðri Apple búðinni hérna í mollinu þar sem hann var að versla sér iPhone.

Ég veit ekki hvað er að gerast með blog.central. Stundum liggur síðan mín niðri og síðasta færslan mín er horfin, verst með kommentin 8 sem hurfu með henni. Það liggur semsagt engin dramatísk ástæða á bakvið hvarfið, ég er ennþá með vinnu hehe.

Fyrsti snjórinn féll í dag. Eftir vinnu sá ég lítil hófa/klaufaför í snjónum á bílastæðinu. Skrýtið þetta dýralíf hérna í miðri mannmergð og siðmenningu. (þau sem sáu ekki síðustu færslu þá er ég að vinna á labbinnu hjá University of Massathusetts í Amherst, mjög falleg og stórt háskólasvæði) Það er farið að dimma um 5 leytið svo ég keyri heim í svartamyrkri því það er ótrúlega lítið af ljósastaurum hérna. Útundan mér sé ég tvo bíla í vegarkantinum með hazar ljósin á og þegar ég kem að þá rétt tekst mér að sveigja frá stóru hreindýri sem liggur á miðjum veginum. Annar bíllinn var klesstur að framanverðu, hefur greinilega keyrt á hreindýrið og þetta allt nýskeð því það er stöðugt rennerí af bílum þarna. Ég skil þetta ekki því við erum ekki í Fargo, hús voru á báða kanta og mikil traffík. En þetta er víst skóglendi sem við búum í.

Þvílíkt jólastuð á manni, ég ætla að reyna að klára jólainnkaupin í þessarri viku því ég þarf að senda gjafirnar til íslands og Noregs í tæka tíð. Vá hvað jólabarnið í mér er er að blómstra hérna í jólaskreytingar og tilfinningaflæmis landinu. Það er allt svo frábært að maður er farinn að verða nojaður yfir að eitthvað hræðilegt eigi eftir að gerast.